Unë isha duke u lutur dhe i kërkova Zotit Nënës të jepte njerëzve një shenjë, që ta kuptonin se ajo ishte ai që na kishte shfaqur dhe flasur me ne. Shumë po thanë gjëra absurde mbi mua dhe nënën time. Thanë se edhe ne dy ishim rrembë dhe gënjeshtarë, dhe se jemi edhe Antikrishti. Këto biseda vinin edhe nga prifti vendas dhe njerëzit e Parrokisë së Itapirangës. Shumë herë kur shkonim në Mështe dhe hynim në Kishë, njerëzit na shikonin dhe na qeshnin pas tyre, flisnin midis vete duke thënë gjëra të papërshtatshme mbi ne. Nena ime vuante shumë me këto poshtërimet. Në homilinë prifti gjithmonë thante diçka që na zinte dhe na bënte shumë trishtim. E dërgata e fundit ishte një nga ato ditë. Unë isha duke u lutur Zotit Nënës dhe i kërkova atij të bente diçka, sepse po kalonim përmes poshtërimeve të mëdha dhe kritikave të pabaruara. Zoti Nënë mua tha:
Lutohu i biri im, lutohu që shenja t'i jepet, por luto, luto shumë sepse bota është në mëkat të madh. Ktheheni. Ndërroni jetën tuaj. Luteni gjithmonë tercin e shtëpisë së shenjtë. Lutoni për ata që nuk besojnë.
Fjalët e Zotit Nënës më lehtësuan shumë zemrën time. Zoti Nënë është shumë
e butë dhe nënore.